Ακριβά δώρα για τα παιδιά: γιατί τα κάνουμε και τι συνεπάγονται


Η κοινή λογική, αλλά και οι ψυχολόγοι, μας λένε ότι η λήψη πολύ ακριβών δώρων δεν είναι καλό για τα παιδιά που αντιλαμβάνονται με παραμορφωμένο τρόπο την αξία των συναισθηματικών σχέσεων με τους ενήλικες

Σε Αυτό Το Άρθρο:

Οι μητέρες και οι σύγχρονοι μπαμπάδες συμβαίνουν συχνότερα από το να μην συνειδητοποιούν ότι έχουν ένα γκαρνταρόμπα αυτό δεν συγκρίνεται με αυτό των παιδιών τους! Και αυτό δεν ισχύει μόνο για είδη ένδυσης αλλά και για είδη που είναι όλο και πιο hi-tech, αξεσουάρ μόδας, παιχνίδια και πολλά άλλα.
Εν ολίγοις, τα παιδιά μας, από νεαρή ηλικία, περνούν σαν μικρά VIP, με επώνυμα από το κεφάλι μέχρι το δάχτυλο και εφοδιασμένα με όλα τα είδη ηλεκτρονικής διάβολης. Και από μικρή ηλικία, ειδικά τα κορίτσια, προσποιούνται ότι αποφασίζουν για τον εαυτό τους το βλέμμα τους, από τα ρούχα μέχρι τα αξεσουάρ. Αυτό επίσης επειδή μπορούν να βασίζονται σε υπογεγραμμένα ή άλλως πολύ ακριβά δώρα, τα οποία λαμβάνουν από τους γονείς τους αλλά
επίσης από παππούδες και γιαγιάδες και συγγενείς εν γένει. Με αυτόν τον τρόπο, βλέποντας παιδιά και νέους να φαίνονται σαν μικρά VIPs έχει γίνει σχεδόν μια συνήθεια στην υλιστική και καταναλωτική κοινωνία στην οποία ζούμε.
Η κοινή λογική, αλλά και ψυχολόγοι, μας λένε ότι πρέπει να λάβουμε υπερβολικά ή πολύ ακριβά δώρα δεν είναι καλό για τα παιδιά που, παρά τους εαυτούς τους, αντιλαμβάνονται την αξία των γυναικών με παραμορφωμένο τρόπο συναισθηματικές σχέσεις με τους ενήλικες που με την πάροδο του χρόνου εκτιμώνται περισσότερο ή λιγότερο ανάλογα με το ποσό των δώρων που φέρνουν ως δώρα. Αυτό δημιουργεί έναν επικίνδυνο μηχανισμό με τον οποίο το παιδί μετράει τη σημασία του ενήλικα με βάση αυτό που είναι σε θέση να αγοράσει. Συχνά η ανάγκη να αγοράσουν η μαμά και ο μπαμπάς ακριβά δώρα τα παιδιά τους υπαγορεύονται από την υποσυνείδητη προσπάθεια να αντισταθμιστεί με αυτόν τον τρόπο η έλλειψη χρόνου και προσοχής που αφιερώνουν σε αυτούς, είτε λόγω εργασίας είτε για άλλους λόγους.
Πολλοί γονείς που είναι πολύ απασχολημένοι με την εργασία, αναγκάζονται να περνούν λίγο χρόνο με τα παιδιά τους, συχνά προσπαθούν να μην τους αρνηθούν τίποτα, για δεν δημιουργούν συγκρούσεις στη σχέση και να σιγουρευτείτε ότι στις λίγες στιγμές που είστε μαζί τα παιδιά είναι πάντα χαρούμενα και χαρούμενα. Συχνά, πάντα λέγοντας ναι στα αιτήματα των παιδιών, θεωρείται από τους γονείς ως ένας «άνετος» τρόπος για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους, αλλά μια τέτοια στάση μακροπρόθεσμα έχει το αντίθετο αποτέλεσμα και καθιστά πολύ δύσκολη τη διαχείριση της γονικής σχέσης. Ο γιος.



Στην πραγματικότητα, όταν ένα παιδί μεγαλώνει χωρίς να έχει μάθει να παραιτείται από κάτι, αναπτύσσει ένα κριτήριο που βασίζεται εξ ολοκλήρου σε υλικά αγαθά και δεν είναι προσεκτικό στις συναισθηματικές σχέσεις. Ένα παιδί συνηθίζει να έχει ό, τι θέλετε, και ακόμη περισσότερο, δεν είναι σε θέση να ανεχτεί την απογοήτευση που μπορεί να προκύψει από το να μην καταλάβει κανείς κάποια επιθυμία. Σε αυτή την περίπτωση, στη σχέση με τα παιδιά, ίσως είναι χρήσιμο να αναζητήσουμε έναν συμβιβασμό ανάμεσα σε αυτό που ζητούν και σε αυτό που οι ενήλικες είναι πρόθυμοι να δώσουν. Με τον τρόπο αυτό τα παιδιά μαθαίνουν σταδιακά να καταλαβαίνουν ότι δεν είναι πάντα δυνατό να φτάσουμε ό, τι θέλει κάποιος.
Γενικά, όταν είναι φυσιολογικό για ένα παιδί να λαμβάνει τα πιο μοντέρνα δώρα, ο κίνδυνος είναι ότι με την πάροδο του χρόνου δίνουν λίγη σημασία σε ό, τι έχει γιατί δεν χρειάζεται να αγωνιστεί για να την αποκτήσει, δεν αντιλαμβάνεται την πραγματική αξία των επιθυμιών της και ταυτόχρονα αρχίζει να έχει συγκεκριμένες προσδοκίες, οι οποίες δεν είναι ποτέ απογοητευμένες. Αυτό συχνά τον οδηγεί να έχει εγωιστικές συμπεριφορές, να παραμείνει επικεντρώθηκε στον εαυτό του χωρίς να δίνουν προσοχή στις ανάγκες και τις επιθυμίες των άλλων. Τα παιδιά που συνηθίζουν να λαμβάνουν γενικά ακριβά δώρα και συνήθως έχουν όλα όσα θέλουν συχνά απαιτούν όλα αυτά φιλοφρονήσεις από τους γονείς και δε δέχονται να μοιραστούν τα παιχνίδια τους με άλλα παιδιά. Συχνά οι γονείς είναι εκείνοι που μπερδεύουν την αγάπη που έχουν για το παιδί τους με την ανάγκη να του δώσουν ό, τι ζητάει και θέλει: μια στάση αυτού του είδους, που αποσκοπεί στην προστασία του παιδιού από οποιαδήποτε δυσαρέσκεια ή απογοήτευση, μπορεί να δημιουργήσει στο μικρό ένα βαθιά ανασφάλεια, την αδυναμία να ανεχθεί την απογοήτευση και να ξεπεράσει μόνο τις δυσκολίες.
Μεταξύ άλλων, ένα παιδί πάρα πολύ χαλασμένο και αγκαλιασμένο στην οικογένεια μπορεί να βρεθεί σε δυσκολία στην αντιμετώπιση των συνομηλίκων του και απροετοίμαστος να αντιμετωπίσει τον έξω κόσμο. Αντίθετα, το οικογενειακό πλαίσιο, με τους κανόνες και τη δυναμική του, πρέπει να μπορεί να αντιπροσωπεύει για το παιδί ένα πρότυπο για να μάθει το σεβασμό των κανόνων, των ρόλων, των αναγκών και των απόψεων των άλλων και το αίσθημα του καθήκοντος, ότι η δυνατότητα να μοιράζεστε με άλλους τους θάρρους και τις προσοχές που κυκλοφορούν στο οικογενειακό της σύστημα.
Beatrice Spinelli

Βίντεο: "ΓΥΝΑΙΚΕΣ & ΔΙΑΒΗΤΗΣ" «Δικαίωμά μας ένα υγιές μέλλον»